بهبود خواص ضدخوردگی پوشش‌های غنی از «روی» توسط محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر

۲۴ تیر ۱۳۹۳ | ۱۵:۱۷ کد : ۶۵۰۹ دستاوردهای دانشگاه ها
تعداد بازدید:۴۷۹
محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر موفق شدند با بهره‌گیری از فناوری نانو، خواص پوشش‌های غنی از روی را بهبود دهند. به گزارش روابط عمومی وزارت علوم ، پوشش‌های غنی از روی به دلیل ماهیتشان، حاوی درصد بالای...
محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر موفق شدند با بهره‌گیری از فناوری نانو، خواص پوشش‌های غنی از روی را بهبود دهند.
به گزارش روابط عمومی وزارت علوم ، پوشش‌های غنی از روی به دلیل ماهیتشان، حاوی درصد بالایی از پودر روی هستند. این درصد بالا باعث افت خواص کاربردی پوشش از قبیل چسبندگی، خواص فیزیکی- مکانیکی و ایجاد حفره در آن‌ها می‌شود.
دکتر مرتضی ابراهیمی، عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر و محقق طرح در این باره اظهار کرد: در صورت استفاده از این نانوکامپوزیت در پوشش‌های غنی از روی می‌توان عمر مفید آن‌ها را بطور قابل توجهی افزایش داد و این امر منجر به کاهش تعداد دفعات رنگ آمیزی، افزایش فاصله‌ی زمانی بین مراحل تعمیر و تعویض این پوشش و در نهایت کاهش هزینه‌ها می‌شود.
وی افزود: نتایج این تحقیقات نشان داده است که در صورت جایگزینی تنها یک درصد از پودر روی با نانوکامپوزیت پلی‌آنیلین- رس ساخته شده در این طرح، عبوردهی بخار آب به میزان بیش از 50 درصد کاهش می‌یابد. همچنین، پتانسیل مدار باز نمونه‌های فولادی با پوشش اصلاح شده توسط نانوکامپوزیت پیشنهادی تا مدت زمان بالایی (حدود 180 روز) در محدوده‌ای ایمن قرار خواهند داشت.
ابراهیمی درباره نحوه‌ی ساخت و آزمون نمونه‌ها گفت: در ابتدا با استفاده از روش پلیمریزاسیون به کمک اکسیداسیون شیمیایی، نانوکامپوزیت‌های مختلف پلی‌آنیلین و پلی‌آنیلین- رس، در محیط دی‌اکسید کربن فوق بحرانی ساخته شد. برای این کار، نانوذرات رس به همراه منومر آنیلین و عامل اکسید کننده در یک راکتور فشار بالا در محیط دی‌اکسید کربن فوق بحرانی قرار گرفت تا نانوکامپوزیت سنتز شود.
محقق طرح خاطرنشان کرد: پوشش‌های به دست آمده با ضخامت‌های یکسان بر روی ورقه‌های فولادی اعمال شد و خواص حفاظتی آن‌ها از طریق اندازه گیری تغییرات پتانسیل مدار باز و طیف‌سنجی امپدانس الکتروشیمیایی (EIS)، در طول یک سال غوطه‌وری در محلول کلرید سدیم 3.5 درصد، بررسی و با یکدیگر مقایسه شد.
ابراهیمی تصریح کرد: تصاویر SEM و TEM نمونه‌ها، نشان دهنده‌ی ساختار پراکنده شده‌ی نانوذرات در کامپوزیت، تحت محیط دی‌اکسید کربن فوق بحرانی است. در حالی که نمونه‌های ساخته شده در شرایط اتمسفر معمولی دارای ساختار جداشده‌ی فازی هستند.