تأسيس كميسيون ملي يونسكو در ايران

بر طبق مادة‌ 7 اساسنامة‌ يونسكو، كشورهاي عضو با توجه به شرايط و مقتضيات خاص و به‌منظور مشاركت نهادهاي علمي، ‌آموزشي و فرهنگي و ارتباطي و اطلاع‌رساني خود در قالب برنامه‌ها و فعاليت‌هاي يونسكو، يك كميسيون ملي تشكيل مي‌دهد كه مركز عمل كلية‌ برنامه‌هاي سازمان و نماينده و معرف آن كشور در يونسكو است و وظيفة اصلي برقراري ارتباط و هماهنگي بين يونسكو و سازمان‌ها و نهادهاي علمي،‌ آموزشي، فرهنگي داخلي را برعهده دارد.
پس از تصويب عضويت ايران در يونسكو توسط مجلس شوراي ملي در تيرماه 1327، كميسيون نيمه رسمي قبلي كه درس ال 1325 تحت عنوان «كميسيون ملي تعاون فكري» تشكيل شده بود،‌ در انطباق ساختار خود با شرايط و مقتضيات و نيازهاي جديد به كميسيون ملي يونسكو تغيير نام يافت و فعاليت رسمي خود را آغاز نمود. اما از آنجايي كه براي تعيين اعضاء ‌و حدود فعاليت و چگونگي فعاليت‌هاي كميسيون ملي يونسكو در هر كشور اساسنامه‌اي تدوين و اجرا مي‌شود، كميسيون ملي يونسكو در بيست و يكمين جلسة‌ خود اساسنامة كميسيون را در سيزده ماده تنظيم نمود كه به پيشنهاد وزارت فرهنگ وقت در جلسة دهم ارديبهشت ماه 1328 هيأت وزيران به تصويب رسيد و متعاقباً در ادارة ‌ثبت شركت‌ها به ثبت رسيد و به مورد اجرا گذاشته شد. اين اساسنامه بار ديگر پس از پيروزي انقلاب اسلامي مورد تجديد نظر قرار گرفت و اساسنامه اصلاحي (اساسنامه فعلي) كه در 17 ماده و 4 تبصره تهيه شده بود، پس از تأييد در شوراي عالي كميسيون از سوي وزارت فرهنگ و آموزش عالي وقت به هيأت دولت تقديم شد و نهايتاً در جلسة مورخ 29/6/1366 هيأت وزيران به تصويب رسيد.